-
Zaświadczenie z Rejestru Zastawów z pieczęciami sądu
.
-
Płatność przy odbiorze lub przelewem
.
-
4 lata doświadczenia - solidnie
.
-
Dostawa kurierem w 24h
.
-
Wystawiamy Faktury VAT
Odpisy
RZ lub
zaświadczenie z rejestru
zastawów DW-1, DW-2 uzyskujemy z sądu z
Centralnej Informacji Rejestru
Zastawów - są to oryginalne
zaświadczenia w wersji papierowej
wydawane przez sąd, posiadające
pieczęcie sądowe i podpis osoby
wydającej odpis. Uzyskane
zaświadczenie z rejestru zastawów pobrane z sądu w
imieniu zamawiającego przesyłane
jest na wskazany adres pocztą lub
kurierem w ciągu 24h.
Zaświadczenie o wpisie podmiotu jako
zastawcy w rejestrze zastawów (DW-1)
–
zawiera
informację czy podmiot posiada zastawione
przedmioty w rejestrze zastawów.
Zawiera datę i godzinę wydania zaświadczenia.
Zaświadczenie o wpisie określonego
przedmiotu w rejestrze zastawów (DW-2)
- zawiera
informację o danym przedmiocie
zastawionym w rejestrze zastawów np.
Samochodu, urządzenia, nieruchomości.
Zawiera datę i godzinę wydania zaświadczenia.
Odpis aktualny /skrócony
/pełny z rejestru zastawów
–
zawiera aktualne dane o
podmiocie i należącego do niego
zastawionego przedmiotu pod danym
numerem
zastawu RZ
na dzień uzyskania odpisu. Rejestr
zastawów zawiera datę
i godzinę wydania odpisu.
Zastaw
jako ograniczone prawo rzeczowe jest
skuteczny wobec osób trzecich (erga
omnes), pozwalając zastawnikowi na
zaspokojenie się z przedmiotu bez
względu na to, czyją stał się własnością
i z pierwszeństwem przed wierzycielami
osobistymi zastawcy, z wyjątkami
wynikającymi z przepisów szczególnych. W
przypadku zastawu zwykłego zastaw
powstaje i uzyskuje swoją skuteczność z
chwilą wydania rzeczy zastawnikowi. Dla
zastawu rejestrowego decydujące
znaczenie ma wpis do rejestru zastawów.
Z datą wpisu do rejestru ustawa wiąże
powstanie dwóch domniemań:
domniemania znajomości danych
rejestrowych,
domniemania prawdziwości tych danych.
Zgodnie
bowiem z art. 38 ust. 1 ustawy z
zastrzeżeniem art. 13 pkt. 2, od dnia
dokonania wpisu w rejestrze zastawów
nikt nie może zasłaniać się
nieznajomością danych ujawnionych
w rejestrze, chyba że mimo zachowania
należytej staranności nie mógł się o
nich dowiedzieć. Wykazanie jednak
zachowania należytej staranności w
sytuacji gdy rejestr jest prowadzony
w systemie komputerowym, a zatem
powszechnie i łatwo dla każdego
dostępny, należeć będzie z pewnością do
sytuacji wyjątkowych. Zgodnie z ust. 2
cytowanego przepisu wobec osób trzecich
działających w dobrej wierze zastawca
oraz zastawnik nie mogą zasłaniać się
zarzutem, że dane ujawnione w rejestrze
zastawów nie są prawdziwe, chyba że wpis
nastąpił niezgodnie z wnioskiem, a
zastawca lub zastawnik wystąpił
niezwłocznie z wnioskiem o sprostowanie,
uzupełnienie lub wykreślenie wpisu.
Na podstawie art. 36 ust. 2 ustawy
rejestr zastawów prowadzą sądy rejonowe
(sądy gospodarcze), które mają siedzibę
w miastach będących siedzibą wojewodów i
obejmują obszar właściwości w zakresie
prowadzenia rejestrów Sądów Rejonowych.
Sądem miejscowo właściwym dla dokonania
wpisu jest sąd, w którego okręgu
znajduje się miejsce zamieszkania
(siedziba) zastawcy.
Rejestr zastawów prowadzony jest w
systemie informatycznym, w którym
z wykorzystaniem środków komputerowych
są gromadzone dane obejmujące obszar
całego kraju.
Każdy zastaw rejestrowy wpisuje się do
rejestru pod oddzielną pozycją,
oznaczoną kolejnym numerem (tzw. numer
pozycji rejestru). Rejestr zbudowany
jest w ten sposób, że obejmuje siedem
rubryk, które są podzielone na pola.
Umieszczone w nich będą informacje
wskazane w art. 40 ustawy, tzn.:
data
złożenia wniosku o wpis,
imię i
nazwisko (nazwa), właściwy powszechny
numer identyfikacyjny (PESEL lub REGON)
oraz miejsce zamieszkania (siedziba) i
adres zastawcy, zastawnika oraz
dłużnika, jeżeli nie jest on zastawcą,
oznaczenie przedmiotu zastawu
rejestrowego oraz, jeżeli umowa
zastawnicza to przewiduje, sposób jego
oznakowania,
kwotę
wierzytelności zabezpieczonej zastawem
rejestrowym, a w przypadku
zabezpieczenia wierzytelności przyszłej
lub warunkowej - oznaczenie najwyższej
kwoty zabezpieczenia,
określony umową zastawniczą sposób
zaspokojenia zastawnika, jeżeli jest
przewidziany przepisami ustawy o
zastawie rejestrowym i rejestrze
zastawów,
zastrzeżenie, o którym mowa w art. 14
ust. 1 ustawy, dotyczące zobowiązania
zastawcy do nie dokonywania zbycia lub
obciążenia przedmiotu przed wygaśnięciem
zastawu.
Zastaw
jest prawem rzeczowym ograniczonym,
którego celem jest zabezpieczenie
wierzytelności na rzeczach ruchomych i
zbywalnych prawach majątkowych. Istotą
zastawu jest uprawnienie wierzyciela do
zaspokojenia się z rzeczy obciążonej bez
względu na to czyją stała się własnością
i z pierwszeństwem przed wierzycielami
osobistymi właściciela rzeczy.
Wierzyciela, którego wierzytelność
została zabezpieczona nazywamy
zastawnikiem, natomiast osobę
uprawnioną do rozporządzania przedmiotem
zastawu i obciążającą tą rzecz -
zastawcą. Zastaw od
najdawniejszych czasów służył potrzebom
kredytu. Tradycyjnie do ustanowienia
zastawu wymagano z uwagi na
bezpieczeństwo wierzyciela wydania
rzeczy zastawionej. Tak ukształtowany
zastaw (uregulowany obecnie w kodeksie
cywilnym) nie mógł odgrywać większej
roli jako środek zabezpieczenia kredytu
zaciągniętego na cele związane z
prowadzeniem działalności gospodarczej.
Życie wykształciło więc dla potrzeb
obrotu gospodarczego szczególną postać
zastawu, którego powstanie nie było
związane z koniecznością wydania
przedmiotu zastawu. Zamiast tego
wymagano jedynie wpisania zastawu do
specjalnego rejestru, stąd nazwa: zastaw
rejestrowy.
Ustawodawstwu polskiemu w okresie
międzywojennym znane były pewne odmiany
zastawu zakładające pozostawienie jego
przedmiotu w posiadaniu zastawcy. Były
to między innymi: rejestrowy zastaw
rolniczy, rejestrowy zastaw drzewny,
rejestrowy zastaw na pojazdach
mechanicznych, zastaw rejestrowy na
maszynach i aparatach czy wreszcie
zastaw handlowy. W okresie powojennym
istniał przewidziany w art. 308 kodeksu
cywilnego tzw. bankowy zastaw
rejestrowy. Pozwalał on na ustanowienie
zastawu wyłącznie na rzecz banku w celu
zabezpieczenia udzielonych przez bank
kredytów. Zastaw powstawał z chwilą
wpisania do rejestru prowadzonego przez
bank. Rejestr ten nie miał charakteru
jawnego i nie był dostępny dla innych
zainteresowanych. W praktyce bankowy
zastaw rejestrowy w warunkach gospodarki
rynkowej stanowił tylko namiastkę
zastawu rejestrowego i nie mógł odegrać
większej roli.
Dopiero
ustawą z dnia 6 grudnia 1996 r. o
zastawie rejestrowym i rejestrze
zastawów do systemu prawa
polskiego została wprowadzona instytucja
zastawu rejestrowego z mocą obowiązującą
od dnia 1 stycznia 1998 roku.
Jednocześnie uchylony został
obowiązujący dotychczas na podstawie
art. 308 kodeksu cywilnego wymieniony
bankowy zastaw rejestrowy. Ustanowiony
przed dniem 1 stycznia 1998 r. na
podstawie art. 308 kodeksu cywilnego
zastaw na wniosek zastawnika (czyli
banku) złożony w ciągu 6 miesięcy od
wejścia w życie ustawy podlega wpisaniu
do rejestru zastawów i przekształca się
w zastaw rejestrowy. W przeciwnym
wypadku bankowy zastaw rejestrowy
wygasa.
Najistotniejszą cechą zastawu
rejestrowego jest możliwość
pozostawienia przedmiotu zastawu w
rękach zastawcy, który może korzystać z
rzeczy obciążonej. Taka konstrukcja ma
doniosłe znaczenie zwłaszcza dla
wszystkich podmiotów życia
gospodarczego, które ustanawiając zastaw
mogą kontynuować działalność przy
korzystaniu w dalszym ciągu z przedmiotu
zastawu.
Spełniane przez zastaw rejestrowy
funkcje w dziedzinie gospodarczej
zdeterminowały także jego zakres
podmiotowy. Mianowicie zgodnie z art. 1
ustawy zastaw może być ustanowiony
w celu zabezpieczenia wierzytelności:
Skarbu
Państwa i innej państwowej osoby
prawnej,
gminy,
związku międzygminnego (związku
komunalnego) i innej komunalnej osoby
prawnej,
banku
krajowego,
banku
zagranicznego,
osoby
prawnej, której celem określonym w
ustawie jest udzielanie pożyczek i
kredytów,
międzynarodowej organizacji finansowej,
której członkiem jest Rzeczpospolita
Polska,
innego
podmiotu prowadzącego działalność
gospodarczą na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
Ustawa
ogranicza w ten sposób krąg podmiotów,
których wierzytelności mogą być
zabezpieczone zastawem rejestrowym.
Wyszczególnienie bowiem kategorii
podmiotów, uprawnionych do
zabezpieczania wierzytelności zastawem
rejestrowym ma charakter enumeratywny.
Oznacza to, że ustanowienie zastawu
rejestrowego w celu zabezpieczenia
wierzytelności innego podmiotu niż
wymieniony w art. 1 ust. 1 będzie
nieważne. Należy jednak pamiętać o
przewidzianej w art. 4 ustawy możliwości
ustanowienia administratora zastawu.
Przedmiotem z kolei
zastawu rejestrowego według art. 7
ustawy mogą być rzeczy ruchome,
z wyjątkiem statków morskich wpisanych
do rejestru okrętowego, a także prawa
majątkowe, jeżeli są zbywalne. W
szczególności zastawem rejestrowym można
obciążyć:
rzeczy
oznaczone co do tożsamości,
rzeczy
oznaczone co do gatunku, jeżeli w umowie
zastawniczej określona zostanie ich
ilość oraz sposób wyodrębnienia od
innych rzeczy tego samego gatunku,
zbiór
rzeczy ruchomych lub praw, stanowiący
całość gospodarczą, choćby jego skład
był zmienny,
wierzytelności,
prawa
na dobrach niematerialnych,
prawa
z papierów wartościowych.
Zastaw
rejestrowy
może obejmować także rzeczy
lub prawa, które zastawca nabędzie
dopiero w przyszłości. W takim przypadku
obciążenie tych rzeczy lub praw zastawem
rejestrowym staje się skuteczne z chwilą
ich nabycia przez zastawcę. Wyliczenie w
art. 7 ustawy rzeczy i praw, które mogą
być przedmiotem zastawu rejestrowego ma
charakter tylko przykładowy. Godne
wyeksponowania jest to, iż odmiennie niż
przy zastawie zwykłym ustawa przewiduje
możliwość obciążenia zastawem zbioru
rzeczy stanowiących całość gospodarczą a
nie odrębnie poszczególnych rzeczy
tworzących zbiór.
Kolejną cechą zastawu rejestrowego jest
możliwość zaspokojenia zastawnika nie
tylko w drodze sądowego postępowania
egzekucyjnego, ale - o ile umowa
zastawnicza to przewiduje - poprzez:
przejęcie przez zastawnika na własność
przedmiotu zastawu,
sprzedaż przedmiotu zastawu w drodze
przetargu publicznego przeprowadzanego
przez notariusza lub komornika na
podstawie uproszczonej procedury,
zaspokojenie z dochodu jaki przynosi
przedsiębiorstwo zastawnika, w którego
skład wchodzi przedmiot zastawu,
zaspokojenie z czynszu wydzierżawionego
na wniosek zastawnika przedsiębiorstwa
zastawcy.
Ustawa
wprowadza ponadto fundamentalne wręcz
zmiany w zakresie ustawowego zastawu
Skarbu Państwa tytułu zobowiązań
podatkowych na rzeczach stanowiących
własność zastawnika. Art. 20 ust. 2
ustawy stanowi, że przysługujące
dotychczas Skarbowi Państwa prawo
zastawu oraz pierwszeństwo zaspokojenia
nie mogą być wykonywane w odniesieniu do
przedmiotu zastawu rejestrowego, chyba
że ustawowe prawo zastawu zostało
ujawnione we właściwym rejestrze przed
ustanowieniem zastawu rejestrowego.
